با توجه به ساختار پمپ های رایج در سیستم های پمپ هیدرولیک، سه نوع وجود دارد: پمپ های دنده ای، پمپ های پره ای و پمپ های پیستونی.
پمپ دنده ای
اندازه کوچک، ساختار ساده، نیاز کم به تمیزی روغن، و قیمت نسبتا ارزان. اما محور پمپ در معرض نیروی نامتعادل، سایش شدید و نشتی قابل توجه است. قدرت حجمی بالا، نشت کوچک، می تواند تحت فشار بالا عمل کند، که بیشتر در سیستم های هیدرولیک با قدرت بالا استفاده می شود. اما ساختار نامرتب است، با تقاضاهای بالا برای مواد و دقت پردازش، قیمت های گران، و نیازهای بالا برای تمیزی روغن. پمپ های پیستونی معمولاً زمانی استفاده می شوند که پمپ های دنده ای و پمپ های پره ای نتوانند الزامات را برآورده کنند. برای پمپ های هیدرولیک روش های دیگری مانند پمپ های پیچی وجود دارد اما باید از سه روش فوق استفاده کرد.
پمپ پره ای
به پمپ های دو پره و پمپ های تک تیغه تقسیم می شود. این نوع پمپ دارای دبی یکنواخت، عملکرد روان، صدای کم، فشار کاری و قدرت حجمی بالاتر نسبت به پمپ های دنده ای و ساختار آشفته تر نسبت به پمپ های دنده ای است.
ویژگی ها:
1. برنامه ریزی منطقی، پردازش تیغه های منحنی، کاهش تنش فشاری تیغه ها بر روی استاتور، و افزایش عمر مفید استاتور و تیغه ها.
2. استاتور یک انتقال بدون ضربه مرتبه بالا را اتخاذ می کند، که تیغه ها را قادر می سازد تا شرایط حرکت و نیرو عالی داشته باشند. تماس فوق العاده بین تیغه ها و استاتور منجر به از دست دادن جریان، فشار کم و ضربان جریان، صدای کم و طول عمر طولانی می شود.
3. با استفاده از یک ساختار پلاگین، اندام های داخلی باید به اجزاء تبدیل شوند و تعویض قلب پمپ می تواند در چند دقیقه تکمیل شود.
پمپ پلانجر
قدرت حجمی بالا، نشت کوچک، می تواند تحت فشار بالا عمل کند، عمدتاً با استفاده از سیستم های هیدرولیک قدرت. اما ساختار نامرتب است، با تقاضاهای بالا برای مواد و دقت پردازش، قیمت های گران، و نیازهای بالا برای تمیزی روغن. پمپ های پیستونی معمولاً زمانی استفاده می شوند که پمپ های دنده ای و پمپ های پره ای نتوانند الزامات را برآورده کنند.
